Wat wij bloedluis noemen is helemaal geen luis. We hebben het feitelijk over de vogelmijt, maar de naam bloedluis is zo ingeburgerd, dat de naam vogelmijt steeds minder gebruikt wordt. Bestrijden van bloedluis is een must.

Eén vogelmijt, die ca 0,5 mm lang is, legt in haar leven zo'n 3500 eitjes. In een gunstig milieu (warmte en vocht) duurt het één week voordat uit een eitje opnieuw een eierleggende vogelmijt is ontstaan. Zodoende kan er bij een plotselinge temperatuurstijging een ware explosie van bloedluizen ontstaan. Luizen kunnen wel drie maanden zonder eten/bloed en waar ze vandaan komen is vaak een raadsel.

De vogelmijt  parasiteert normaliter op wilde vogels zoals mussen, spreeuwen, duiven en dergelijke. Bij kippen, duiven en volièrevogels is het een bekend plaagdier.

Vogelmijt bij mensen

De vogelmijt kan voor kortere perioden op mensen voorkomen, maar plant zich dan niet voort. De beet van de mijt veroorzaakt een uitslag met rode sterk jeukende papeltjes (glazig bultje op de huid) op de plaats van de beet. Deze uitslag wordt veroorzaakt door een allergische reactie op componenten van het speeksel van de mijt.

Hoe werkt diatomeeënaarde bij bloedluis?

De werking van diatomeeënaarde bij toepassing in een bloedluismiddel is even simpel als effectief. De bloedluis beschikt over een beschermend waslaagje op zijn lijf. De absorberende werking van diatomeeënaarde beschadigt dit waslaagje waardoor de bloedluis uitdroogt.

Wat is diatomeeënaarde?

Diatomeeën zijn eencellige groene algen en behoren tot de klasse der Bacillariophyceae. Ze hebben een uitwendig skelet van kiezel en worden dan ook wel kiezelwieren genoemd. Dit kiezelskelet heeft over het algemeen de vorm van een doosje.
De celwand bestaat uit een tweetal delen die als een deksel en doosje op elkaar passen.
Diatomeeën behoren tot de eencellige algen (phytoplankton) en voeden het leven in het water. De dieren die de algen eten zijn op hun beurt weer een belangrijke voedselbron voor bijvoorbeeld jonge vissen. Diatomeeën staan dan ook aan het begin van de voedselketen.

Van een diatomee die afsterft blijft na het afsterven slechts een skeletje over. Die skeletjes fossiliseren (worden fossielen) met miljoenen tegelijk. Als veel diatomeeën in de bodem bewaard blijven ontstaat zogenaamde diatomeeënaarde of diatomiet. Bij Renkum is in 1886 in een ondiep meertje zo'n laag diatomeeënaarde gevonden.

Gebruik van diatomeeënaarde

In de industrie, maar ook in de huishouding wordt diatomeeënaarde gebruikt. Voorbeelden daarvan zijn:
•    Vulstof voor lijmen en verven.
•    Toeslagmiddel bij beton.
•    Coaten van zaaizaden.
•    Verwerking in filtreerpapier.
•    Isolatiemateriaal voor toepassing bij hoge temperaturen.
•    Polijstmiddel (cleaners en o.a. tandpasta)
•    Absorptiemiddel om vloeistoffen op te zuigen. Dynamiet is een toepassing hiervan.